به گزارش همشهری‌آنلاین، شکست تحقیرآمیز تیم ملی امید ایران در برابر کره‌شمالی و وداع زودهنگام با مرحله گروهی بازی‌های آسیایی ناگویا، تلنگری جدی بود که بار دیگر بحران ساختاری فوتبال پایه را عیان کرد. فدراسیون فوتبال بلافاصله با پذیرش استعفای حسین عبدی، با شتاب‌زدگی وعده داد ظرف «۴۸ساعت» جانشین او معرفی خواهد شد؛ وعده‌ای که حالا پس از گذشت ۱۸روز، طنزی تلخ از مفهوم زمان و مدیریت در ساختمان سئول را به تصویر می‌کشد. پروسه انتخاب سرمربی امیدها طبق معمول با رونمایی از گزینه‌های متعدد آغاز شد. پس از عبور از نام افشین قطبی و منتفی‌شدن حضور او، نوبت به رئیس فدراسیون رسید تا در یک برنامه تلویزیونی از برگ برنده جدیدی رونمایی کند: یحیی گل‌محمدی. رئیس مدعی شد مذاکرات بسیار مثبتی با این مربی صورت گرفته و او به نیمکت تیم ملی امید نزدیک است اما نگاهی به واقعیت‌های میدانی، فاصله عمیق میان ادعاها و حقیقت را فاش می‌کند.
گل‌محمدی در حال‌حاضر تحت قرارداد باشگاهی در لیگ عراق است، تمرینات تیمش را هدایت می‌کند و هیچ نشانه رسمی از تمایل او برای ترک قرارداد حرفه‌ای‌اش در میانه فصل دیده نمی‌شود. طرح نام مربیان بزرگ و نامدار در روزهای بحرانی، همواره سپر مناسبی برای فدراسیون‌نشینان بوده تا افکار عمومی و رسانه‌ها را سرگرم نگه دارند و زمان بخرند. فوتبال پایه ایران سال‌هاست قربانی همین تصمیمات دقیقه نودی، بی‌برنامگی‌ها و شوآف‌های مدیریتی است. تا زمانی که سنجش زمان در فدراسیون فوتبال چنین کش‌آمدنی باشد و وعده دوروزه به چند هفته بلاتکلیفی تبدیل شود، نباید امیدی به شکستن طلسم نیم‌قرنی صعود به المپیک داشت. اکنون باید منتظر ماند و دید آیا گره کور این نیمکت بالاخره با یک تصمیم واقعی باز خواهد شد یا شمارش معکوس این ۴۸ساعت افسانه‌ای تا ناکامی بعدی ادامه خواهد داشت.
نظر شما